معلم عزیز؛ نویسنده محترم وبلاگ صدای اعتراض معلم

 من از مسئولین یکی از کانونهای صنفی عضو شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان کشور هستم . نامه با امضای "جمع کثیری از معلمان ایران" ربطی به هیچ یکی از تشکل ها و کانونهای صنفی معلمان ندارد و دستپخت عزیزانی است که تلاش می کنند همین نیمچه حمایت افکار عمومی را از ما سلب و دریغ کنند. معلم عزیز همین عدم پذیرش مسئولیت این نامه توسط هیچ کدام از تشکلهای معلمان کشور به معنی تبری ایشان از چنین اقداماتی است. راستی شما چنین برداشت روشنی از موضوع نمی توانید داشته باشید؟ یا اینکه مثل بعضی از برادران سوپر انقلابی در سایه معتقدید که لزوما تمام آنهایی که آشکار و بدون هراس فعالیت می کنند باید ترمزها را ببرند و به سیم آخر بزنند تا مبارزه نهایی و برخورد تعیین کننده به همین زودی محقق شود؟ دوست گرامی کانونیها زیر بدترین فشارها برای ابطال بیانیه 10 فروردین دوام آورده اند و یکی یکی زندان می روند اما زیر بار خفت لغو بیانیه شجاعانه خود نخواهند رفت، آنها که اتفاقا در اساس غیر سیاسی هم هستند دیگر باید چه کار کنند تا مسئولیت شناسی اجتماعی خود را به شما دوستان که در سایه امن اینترنت مشغول انقلابیگری هستید نشان دهند؟ اشتباه نکنید ، ما نمی خواهیم شما خود را در شرایطی که حاصلی ندارد به خطر بیندازید ، ما فقط می خواهیم بپذیرید که الزامات مبارزه اشکار و نهان در جمهوری اسلامی و اساسا در همه نظامهای بسته با هم تفاوتهای اساسی دارند. شمااشکار و بدون هراس باید سخن بگویید و ما در پرده و ضمنی . مهم نتیجه اشکار اعمال ماست نه دست زدن به حرکات انتحاری که قبل از اینکه منشا اثری باشیم ، فاتحه مان را بخوانند. لزومی ندارد ما داد بزنیم آن نامه متعلق به ما نیست ، رفتار ما در قبال بیانیه آخرمان و متن آن بیانیه موضع و دید ما را تا حد زیادی اشکار می کند. اگر حمل بر زیاده خواهی نباشد و اگر مبارزه ما را در کلیت تائید میکنید شما می توانید ما را بدین گونه یاری کنید: انعکاس مبارزاتمان ، محدویتهایمان در این مسیر و روشنگری برای افکار عمومی.

حقیقت اینست که ما تنها برای افزایش حقوق مادی خود که اتفاقا بهبود آن مستقیما در کیفیت آموزش و در نتیجه در آینده 19 میلیون دانش آموز تاثیر می گذارد مبارزه نمی کنیم ، ما فراتر از اینها به دنبال اصلاح سیستم آموزشی هستیم که معلمان ما را منفعل و محافظه کار می خواهد و دانش آموزانمان را مقلد ،مطیع و طوطی صفت بار می آورد . ما در تلاشیم معلمانی خلاق و شجاع داشته باشیم که به دانش آموزانشان ؛ پرسشگری ، اندیشیدن و بازآفریدن را بیاموزند . ما اولین منتقد نظام گزینش قرون وسطایی معلمان و صریحترین منتقد حراست سالاری در آموزش و پرورش هستیم. اما نمی توان از معلمی که خود محصول این نظام گزینش است انتظار حرکت رادیکال را داشت ، این معلم هرگاه دغدغه مالی نداشت می تواند شنونده بحثهای جدیتر باشد و آنگاه با شنیدن ، خواندن ، اندیشیدن و کار جمعی کردن به مطالبات بنیادیتر نیز خواهد پرداخت .